โรคที่จำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดใส่สกรูยึดกระดูกสันหลัง ส่วนใหญ่ได้แก่โรคกระดูกสันหลังเคลื่อน  (Spondylolisthesis) กระดูกสันหลังคด  (Scoliosis) หรืออุบัติเหตุกระดูกสันหลังแตกหรือยุบ  แต่โรคที่พบบ่อยที่สุดคือ  โรคกระดูกสันหลังเคลื่อนที่ระดับเอว  เป็นโรคที่มีการเลื่อนไถลของกระดูกสันหลังชิ้นบน  เลื่อนในแนวระนาบ บนกระดูกสันหลังชิ้นล่าง  (รูปที่  ๑)  ทำให้กระดูกสันหลัง  ชิ้นบนกดเบียดเส้นประสาท  ทำให้ผู้ป่วยมีอาการปวดหลังร้าวลงขา  น่องหรือเท้า ตามการทำงานของ  เส้นประสาทเส้นนั้น  บางรายอาจปวดมากจนเดินไม่ได้  หรือมีอาการหนักมากจนไม่สามารถขับถ่ายได้  ผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่มาพบแพทย์มักจะมีอาการปวดหลังมากกว่าอาการปวดร้าวลงขา หรือน่อง  นอกจากอาการดังกล่าวยังมี ผู้ป่วยจำนวนไม่น้อยที่กระดูกสันหลังเคลื่อนแต่ไม่ได้มีอาการจากเส้นประสาท ถูกกดเบียด  แต่มีอาการชาที่น่อง  ขา  หรือเท้า  บางครั้งรู้สึกขาหนักๆ  ขาอ่อนกำลัง  จะมีอาการในขณะที่ยืนนานๆ  หรือเดินสักพักจะก้าวขาไม่ออก  ต้องนั่งพักสักครู่จึงเดินได้เป็นปกติ  อาการดังกล่าวเป็นอาการที่เกิดจาก  ภาวะช่องโพรงกระดูกสันหลังตีบแคบ

รูปที่  ๑  ภาพเปรียบเทียบกระดูกสันหลังปกติ  และภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อน

โรคกระดูกสันหลังเคลื่อนสามารถรักษาได้โดยการผ่าตัด  ใส่โลหะ  หรือสกรู  ยึดตรึงกระดูกสันหลัง  การผ่าตัดใส่สกรู ยึดกระดูกสันหลัง  ต้องผ่าตัดเปิดแผลยาวประมาณ  10-15  เซนติเมตร  (รูปที่  ๒)  ในแนวกลางหลังระดับเอว  ขณะผ่าตัดต้องถ่างกล้ามเนื้อ ออกจากแนวกลางข้างละประมาณ  5-6  เซนติเมตร  เพื่อที่จะสามารถใส่สกรูได้ในตำแหน่งที่ต้องการ  ต่อจากนั้นจึงทำการตัดกระดูกที่กดเส้นประสาทออก  จะเห็นได้ว่าการผ่าตัดดังกล่าว  กล้ามเนื้อหลังจะได้รับความบอบช้ำจากการผ่าตัดเป็นอย่างมาก  เสียเลือดจากการผ่าตัดจำนวนมาก  ซึ่งส่งผลให้ผู้ป่วยมีอาการปวดแผลผ่าตัดมาก  และใช้เวลาในการพักฟื้นหลายวันจึงจะสามารถลุกยืนหรือเดินได้

รูปที่  ๒  ภาพแสดงแผลเป็น  หลังจากการผ่าตัดใส่สกรูยึดกระดูกสันหลังแบบวิธีเปิดแผลใหญ่

ปัจจุบันมีเทคนิคการผ่าตัดที่ทำให้ผู้ป่วยเจ็บแผลผ่าตัดน้อย  พักฟื้นน้อย  ลุกเดินได้เร็วขึ้นมาก  แต่วิธีดังกล่าว  ศัลยแพทย์ต้องมีความชำนาญในการผ่าตัดใส่สกรูแบบธรรมดา  ร่วมกับต้องมีความเชี่ยวชาญในการผ่าตัดผ่านกล้องจุลทรรศน์  (Microscope) วิธีการที่แตกต่างกันคือ  แพทย์จะลงแผลผ่าตัดที่หลังห่างแนวกลางไปทางด้านข้างทั้ง  2  ข้าง  แผลยาวประมาณ  2.5-3  เซนติเมตร (รูปที่  ๓)  แผลลงในตำแหน่งที่จะใส่สกรู  จากนั้นจะถ่างกล้ามเนื้อหลังออกเพียง  2.5 เซนติเมตร ด้วยเครื่องมือพิเศษ  เพื่อที่จะทำการใส่สกรู  (รูปที่  ๔)  โดยใช้ภาพถ่ายเอ็กซเรย์  (X-ray) ช่วยในการบอกตำแหน่งและทิศทางในการผ่าตัดใส่สกรู  (รูปที่  ๕) หลังจากการใส่สกรูยึดกระดูกสันหลังแล้วแพทย์จะทำการตัดส่วนของกระดูกและหมอน รองกระดูกสันหลังที่กดทับเส้นประสาท ด้วยการผ่าตัดมองผ่านกล้องจุลทรรศน์  (Microscope)

รูปที่  ๓  ภาพแสดงแผลเป็น  หลังจากการผ่าตัดใส่สกรูยึดกระดูกสันหลังแบบวิธีเปิดแผลเล็ก

รูปที่  ๔  ภาพขณะผ่าตัด  แสดงเครื่องมือถ่างกล้ามเนื้อและหัวสกรูยึดกระดูกสันหลัง
ซึ่งผ่าตัดโดยใส่ผ่านเครื่องมือถ่างกล้ามเนื้อชนิดพิเศษ

รูปที่  ๕  ภาพถ่ายเอ็กซเรย์ขณะผ่าตัด  แสดงการใส่สกรูยึดกระดูกสันหลังผ่านเครื่องมือถ่างกล้ามเนื้อ

เมื่อเทียบขนาดของความยาวแผล  และขนาดของกล้ามเนื้อที่ต้องถ่างออก  จะเห็นได้ว่าการผ่าตัดวิธีเปิดแผลเล็กเพื่อใส่สกรู กล้ามเนื้อได้รับความบอบช้ำจากการผ่าตัดน้อยมาก  จึงทำให้ผู้ป่วยมีอาการเจ็บแผลผ่าตัดน้อย  ผู้ป่วยสามารถฟื้นตัวหลังการผ่าตัดได้เร็วขึ้นมาก  ผู้ป่วยเกือบทุกรายสามารถลุกขึ้นยืนหรือเดินได้ในวันรุ่งขึ้นหลังการผ่าตัด  ผู้ป่วยสามารถกลับออกจากโรงพยาบาลได้ในเวลาภายใน  2-3  วันหลังการผ่าตัด

ที่มา:thaiminispine.net

Advantages of Pedicle Screw Fixation:
Since pedicle screws traverse all three columns of the vertebrae, they can rigidly stabilize both the ventral and dorsal aspects of the spine. The pedicle also represents the strongest point of attachment of the spine and thus significant forces can be applied to the spine without failure of the bone-metal junction. Furthermore, the rigidity of pedicle fixation allows for the incorporation of fewer normal motion segments in order to achieve stabilization of an abnormal level.

Pedicle screw fixation does not require intact dorsal elements. Thus, it can be used after a laminectomy or traumatic disruption of laminae, spinous processes and/or facets. Additional advantages include less requirements for postoperative bracing and improvements in fusion rates.

Disadvantages of Pedicle Screw Fixation:
1. Steep learning curve.
2. Caudal or medial penetration of the pedicle cortex can result in dural or neural injury.
3. Implantation of pedicle screws requires extensive tissue dissection to expose the entry points and to provide the required lateral to medial orientation for optimal screw trajectory.
4. Lengthy operative time with potential for significant blood loss and increased risk of infection.
5. Postoperative imaging studies (especially MRI) are, in part, obscured by the implants.
6. Rigid fixation can accelerate adjacent motion segment degeneration.
7. Costly procedures.

Principal Indications for Pedicle Fixation:
1. Existing painful spinal instability:
* post-laminectomy spondylolisthesis
* painful pseudoarthrosis
2. Potential instability:
* spinal stenosis
* degenerative scoliosis
3. Unstable fractures.
4. Augmenting anterior strut grafting:
* tumor
* infection
5. Stabilizing spinal osteotomies.

Contraindications for Pedicle Fixation:
1. Recent infection.
2. Laminectomies that will not cause instability
3. Fusions which are normally successful without fixation.